Blog

Was het klaar. En zit je ineens op een zaterdagavond op je appartementje een blog te typen in plaats van nieuwe namen te leren en te dressen tussen de tafeltjes of eindeloos glazen te spoelen. Je startte de zaterdag met het opstarten van het ontbijt – tot zo ver alles standaard. Er is altijd wel iets wat niet helemaal lekker loopt (waar is de aansteker, ik moet het gasvuur aanzwengelen om eieren te koken!), en op zaterdag komen de meeste mensen extra vroeg, want ze willen door. Vandaag moeten ze zelfs door, dus ze kwamen nog vroeger dan eerdere zaterdagen.

Vrijdag waren we allemaal eerder aan onze dienst begonnen, zodat we alvast konden starten met de grote kuis. Alke heeft een prachtig mooie excel afvinklijst met dingen die moeten gebeuren om het seizoen af te sluiten. En er moet heel wat gebeuren, vergis je niet. Alle kastjes worden leeggetrokken en schoon gemaakt. De koeling moet leeg, want die zal gaan dienen als opslag voor alle dingen die anders niet in kastjes staan. De koeling moet ook proper gemaakt worden, daar begint Adi mee op de laatste dag terwijl wij de kaasfondue serveren. Alle wijn moet weer naar de cave, want de wijnkoeling gaat uit en de kasten in het restaurant moeten de kopjes gaan herbergen. Alle tafels afkuisen, inclusief poten. Stoelen stofzuigen en zo nodig met een doekje bewerken. Het restaurant dweilen. De hoezen van de kussens (!) van de tuin scheiden want die moeten in de was. De tuinmeubelen waren door Alke al binnen gehaald. De hele cave was onder handen genomen en opgeruimd. De tegeltjes in de keuken moeten afgenomen worden. Bestek geteld en gepouleerd. De drankenkoelkast gaat retour naar de cave en moet afgesopt worden. Het koffiemachien krijgt een laatste grote beurt en gaat uit. Zoveel dingen, zonder lijst zou het helemaal niks worden. Voor de keuken kwam Maxime voor de laatste keer helpen, die man kan harder werken dan Adi kan praten.

Dingen die een heel seizoen niet gesopt zijn moeten er nu toch aan geloven. En ik die dacht dat het putje een vieze bedoening was! Toevalligerwijze was Iris wel de klos met alle echt vieze dingen. Zo waren er bijvoorbeeld de roosters van de afzuiging, een enorme vettige zaak. Ze hadden een nacht geweekt in ontvetter, wat geen merkbaar effect had. 4 keer in de afwasmachine, waarna die er ook de brui aan gaf en error 13 zei. Dit was gelukkig zonder tussenkomst van een monteur op te lossen volgens de handleiding. We hebben als een dolle gewerkt – waardoor er ook niet meer foto’s zijn dan bovenstaande – maar het is gelukt en het is klaar geraakt. Het hotel ligt er blinkend doch verlaten bij. De geraniums zijn meteen verwijderd en afgevoerd, de luiken zijn gesloten, de verlichting is uit. De vallei is ook merkbaar rustiger en verlatener. Winter is coming, maar tot die tijd is er weinig te beleven hier.

Elke week op donderdag is er BBQ. Afhankelijk van het weer in de tuin of binnen. Tot nu toe was ik vooral vrij op donderdag, waardoor ik dit evenement eerder miste, maar de afgelopen weken ben ik op vrijdag vrij en wordt het dus niet gemist. Alke doet diverse activiteiten met de gasten, waar wij over het algemeen weinig aan bijdragen. Er is een wijnproeverij op zondag – daar draag ik persoonlijk aan bij door eventueel de glazen klaar te zetten, brood te snijden, water en kaas te brengen, ook hier met weersafhankelijke locatie. Op maandag is er een wandeling met de gasten, op woensdag ook nog eentje, dus tegen de donderdag is het ijs soms aardig gebroken. Voeg daar de informele tuinsfeer aan toe en je ziet het voor je, 1 en al gezelligheid.

En dan denk je, een BBQ, lekker makkelijk! Maar niets is minder waar. Het is toch ook weer keihard werken, en waar het eten binnen doorgaans gestructureerd verloopt – denk aan het kaartjessysteem – is het hier vrijheid blijheid. Mensen lopen door elkaar heen, gaan 2 keer langs de BBQ, of 3 keer. Willen toch nog weer pastasalade ook al is die op, en dan verdwijnt Adi in de keuken om iets te fabriceren, maar er ligt tegelijkertijd ook vlees op de BBQ, met echte vlammen en alles. Ze willen drinken, en als je er bent met je drinken, willen ze ineens nog iets extra. En dan loop je voorbij andere mensen die ineens denken, maar ik wil ook drinken! En als er 1 persoon een mocktail/cocktail heeft besteld – die ik zo geruisloos mogelijk probeer te overhandigen, liefst onder de tafel – wil iedereen dat ineens ook. Ik probeer toch de structuur erin te houden en dus moeten sommige mensen even wachten, wat niet altijd op prijs gesteld wordt. Bovendien moeten er ook nog foto’s gemaakt worden van de gezelligheid, om een soort herinneringssnoer te fabriceren. Liefst een beetje leuke foto’s natuurlijk. En aan het einde is er toetje, koffie, thee, wat iedereen tegelijkterijd wil ontvangen. Het toetje is altijd watermeloen met limoncello, door de kok zelf geserveerd. Ons kennen de mensen al, dus al gaat het uitdelen van de watermeloen vlotjes, door de aanwezigheid van Adi stokt het proces, want al die mensen willen na een week lekker eten ook gewoon wat tegen Adi zeggen. En als het dan eindelijk klaar is, dan is er een enorme berg afwas, veel meer dan anders – vooral omdat je niet alvast een deeltje kan wegwerken, en zelfs dan zit het venijn in de staart (zie ook avondshift (3)). En omdat het einde van de week nadert, en de mensen blijkbaar van gezelligheid houden, kan het sowieso wel eens laat worden, want iedereen blijft hangen en lachen en praten.

We zijn in de laatste week. Het weer gaat alvast in herfstmodus met kou en nattigheid, maar de gasten laten het niet aan hun hart komen en dus is het hotel voller geboekt dan een eerder vermeld programma in Zevenaar. Uitloop gegarandeerd. De ANWB is goed vertegenwoordigd, en sinds vorige week zit er een IML (international mountain leader) groep in het hotel voor een cursus van een week. Die groep wandelt heel veel en in de avond zitten ze aan een grote tafel. Omdat ze dagelijks tochten moeten voorbereiden hebben ze voorgerecht/hoofdgerecht of hoofdgerecht/nagerecht zonder dat dit merkbare invloed heeft op de eindtijd van hun maaltijd, wat Adi niet aan te rekenen valt, maar wel de gezelligheid die zich mede aan de tafel genesteld heeft.

Bezoek 8 (Pauline) is gepasseerd voor een blitzbezoek aan de vooravond van de laatste 2 weken, maar die heeft zich alleen moeten vermaken – waar ze zich keurig van gekweten heeft. De Amerikaanse M&M’s waren bijzonder snel verdwenen zonder enige hulp van buitenaf. Bezoek 9 (Bart) kwam vorige week voor een paar dagen over, en toen was het al zo druk dat hij samen met andere einzelgangers aan één tafel gezet werd voor het eten. Het weer was niet helemaal verenigbaar met lange tochten de afgelopen week, dus stelden we ons tevreden met kortere tochten, waardoor ik er dan weer een dubbeltochtje kon van maken om alvast wat energie kwijt te raken. We hebben een deel van Steenbokkentocht gedaan, waarbij we niet enkel op regen, maar ook op steenbokken getrakteerd werden.

In het weekend was het perfect weer, maar helaas was de zondag een volle werkdag voor mij. De zaterdag heb ik er nog snel een tocht bij Dent d’Oche weten uit te persen, zeker weer een hoogtepunt hier in de buurt. De refuge die ongeveer in de rotsen was gebouwd serveerde geen cola zero, maar wel pannenkoeken en perrier, en dan heb je toch al 2 van de 4 p’s die een gezond en gebalanceerd kinderdieet voorstellen als ik het me goed herinner. De uitzichten waren met het prachtige weer fenomenaal.

En dan zijn we nu aan de laatste rechte lijn richting het einde begonnen.

Het einde nadert en weldra is er hier niks meer te zien.

Wekelijks terugekerend op de agenda: het streekgerechten menu. Omdat jullie allemaal zo massaal ‘JA’ hadden geantwoord op de post waarin ik voorstelde hier een boekje over open te doen, krijgen jullie wat meer uitleg en beeldmateriaal. Het departement waarin we ons bevinden is de Haute Savoie (nr 74 – dit kan geen toeval zijn – mijn geboortejaar!). Grenst aan Italie en Zwitserland, heeft een uitgebreide historie, het inwonersaantal stijgt een stuk sneller dan in de rest van Frankrijk en het heeft een verwarrende vlag dan wel wapenschild. De argeloze observator kan denken dat we ons in Zwitserland bevinden maar niets is minder waar. Nu zijn we zo dicht bij Zwitserland dat je bij een flinke wandeling al gauw over de grens hupst.

We beginnen deze maaltijd steevast met een voorgerechtje voor de vleeseter: een paté (voor de mensen die nog niet over zijn op het vegetarisme benoem ik hier steeds dat deze paté gemaakt is van bijzonder schattige boerderijdieren, en als dat nog niet helpt, voeg ik eraan toe dat werkelijk elk onderdeel van dit diertje gebruikt wordt in de brokkelige blok vlees die op je bord ligt). Daarnaast ligt de rilette, een bol vlees omhuld met een gelei van cassis en rode vruchten, waarschijnlijk om de ondefinieerbare inhoud, gefabriceerd van varken, aan het oog te onttrekken. De tafelgenoot die rilt bij het aanschouwen van al dat vlees krijgt heerlijke gemarineerde watermeloen.

Nu gaan de zaken bergop: het tussengerecht komt eraan. Het tussengerecht is een smaakvolle kroket met als inhoud alle streekkazen, dus de Fontal, Tomme de Savoie en de Abondance, dezelfde kazen die ook op het ontbijtbuffet liggen. De kroket ligt op een bedje van biet en appel. Klinkt goed toch!

Dan de tartiflette. Hierover doen verschillende verhalen de ronde. Wij blijken allemaal iets verschillends te vertellen, maar vast staat dat de tartiflette een slimme marketing truk was in de jaren 80 om van het overschot van reblochon af te komen. De wintersport was booming en wat is er makkelijker, vullender en verwarmender dan wat plakjes aardappel, room, ui, spekjes en daaroverheen royale reblochon stukken in de oven schuiven en serveren aan de hongerige skiërs? Er wordt geschermd met authenticiteit en traditie, maar dat valt allemaal vies tegen dus, voor de jaren 80 had niemand ooit van een tartiflette gehoord. Nu is de reblochon wel een staaltje van Frans verzet. Ooit werd er belasting betaald over de melk die koeien produceerden, dus voor de inspecteurs kwamen, werd er een beetje gemolken, om nadat de mannen hun hielen hadden gelicht nog een keer te melken. Je weet nooit wanneer ze terugkwamen en dus werd er snel kaas gemaakt van de romigere tweede melkbeurt. Re-blocher betekende in het streekdialect ’tweede keer melken’. Lange tijd ging het heel goed met dit streekproduct, dat elke nieuwe grens en herindeling overleefde door authenticiteit uit te stralen. Toen het bergafwaarts ging, kwamen de toeristen goed van pas om de reblochon op te eten.

Het eindigt heel mooi met de pavlova, evengoed een mooi verhaal. Dit is een soort liefdesverhaal – althans dat maak ik er dan van. Een verliefde patissier in Nieuw Zeeland dan wel Australie. Een balletdanseres (Anna Pavlova) en de weg naar heur hart via de maag. De meringue als tutu. Je moet er wat van maken. Ook voor de bediening eindigt het vaak met een pavlova, want Adi kijkt niet op een enorme meringue meer of minder.

Wat ik nooit eerder deed, was een zonsopgang boven op een berg gadeslaan. Op een gegeven moment in je leven denk je ‘no time like the present’ en ook ‘let’s go’ en dan sta je om 5 uur naast je bed, thee te zetten en je hoofdlamp te monteren. Dit was een bijzonder kort proces. Verstandig als ik was, liep ik niet naar Lac d’Arvouin, maar reed ik mezelf persoonlijk omhoog naar de parking van Sevan Devant. Om iets voor half 6 liep ik door een donker bos met mijn Decathlon hoofdlamp. Vanaf daar was het een kleine 500 meter stijgen naar de top van Linleu, waar ik de zon zou zien opkomen. Halverweg, bijna op de col, zag ik de einder al rood kleuren en ik vreesde aan de late kant te zijn.

En toen was het zover. De eerste stralen kwamen van achter gindse bergen, de Mont Blanc lag al een beetje te zonnebaden, en eindelijk daar was ie toch, de zon.

Toen was het nog maar 7 uur en de hele dag lag omzeggens nog voor me, dus wat doet een mens dan? Verder wandelen natuurlijk, Zwitserland indalen en vervolgens weer uitklimmen, en terug naar de parking. En dan heb je er tegen 10 uur zomaar een hele dag op zitten, en alweer een hele mooie tocht achter de rug. Wat best handig is als je daarna nog moet werken.